O Kontakt Improwizacji

Warsaw Flow > O Kontakt Improwizacji
10 edycja Festiwalu Warsaw FLOW / re:mix 2019

Copyright: www.RafalNowak.com 0048 601408155 raffoto@wp.pl

O KONTAKT IMPROWIZACJI

„Kontakt Improwizacja to otwarta eksploracja kinestetycznych możliwości ciał poruszających się przez kontakt. Czasami dziki i wysportowany, czasem cichy i medytacyjny, jest to forma otwarta na wszystkie ciała i pytające umysły.”

– Ray Chung, Londyn 2009

KI to forma tańca oparta na fizycznych zasadach dotyku, pędu i dzielenia masy. Praktyka KI to otwarta eksploracja, w której dwie lub więcej osoby (masy) spotykają się poprzez wspólny punkt kontaktu i razem badają odczucia i impulsy. Tancerze wykorzystują w tańcu intuicję i własne zainteresowania, badają swoje potrzeby i co ważniejsze, swoje granice. KI otwiera i uczy uważności na tu i teraz. Każdy partner w tańcu to element ciągle zmieniającego się krajobrazu, który ewoluuje pod wpływem indywidualnego poczucia czasu, przestrzeni i energii. ‘Słuchając’ przez zmysł dotyku i propriocepcji, stroimy się i stale rozwiązujemy łamigłówkę tego, jak ludzkie ciała mogą współistnieć w rytmie i przepływie.

KI swoimi początkami sięga roku 1972. Steve Paxton, pionier tej techniki, połączył w niej swoje doświadczenia z tańcem współczesnym, akrobatyką i Aikido. Na różnorodne oblicza KI wpływa wiele innych technik, nurtów i badań, jak i indywidualnych podejść praktyków i nauczycieli. Ta praktyka tańca bada umiejętności spadania, toczenia, równoważenia, podnoszenia przy minimalnym wysiłku, oraz bycie lekkim podczas ‘lotów’, techniki centrowania i oddychania oraz umiejętność słuchania i reagowania na partnerów i otoczenie. Tańcząc KI, nie uzyskujemy jednoznacznych odpowiedzi, ale zagłębiamy się w nieustanną eksplorację, przez co KI pozostaje niezmiennie fascynująca i ciekawa. 

Ray Chung określił Kontakt Improwizację, jako pustą formę, która staje się tym, co do niej włożymy. Simone Forti określiła KI jako formę artystycznego sportu. Te trafne opisy obejmują fizyczność w sporcie i kreatywność w sztuce, które są charakterystyczne dla KI. Do dziś jednak idea improwizacji w tańcu stanowi obiekt rozważań i badań tak praktyków, jak i teoretyków.

„Kontakt improwizacja to zmaganie się z siłami fizycznymi i zmaganie się ze sobą nawzajem, na poziomie cielesnym i psychicznym. W działaniach tancerzy obserwujemy naturę ludzką w mikroskali: w ruchu, w bezruchu, w emocjach, dylematach, niepokojach i wirtuozerii. Wszystko to można dostrzec w wyjątkowo nielinearnej i poza narracyjnej formie.”

w wywiadzie z Paul Roberts, 1998

08.07 performanceCSW fot.Aleksandra Osowicz (76 of 99)

JAMY KONTAKT IMPROWIZACJI

Jam (czyt. dżam) to nieformalna przestrzeń, w której tancerze praktykują kontakt improwizację, rozwijając zdolności fizyczne w komunikacji z partnerami. To czas na pogłębianie doświadczeń, “słuchanie” oraz odkrywanie własnej interpretacji tańca. To przestrzeń wolności i wyboru, ale również odpowiedzialności i samodzielności. W każdej chwili można zacząć lub zakończyć taniec, lub zdecydować się na uczestniczenie w roli obserwatora. Przestrzeń, gdzie „nie” równe jest „tak”.

Czasami przestrzeń jamu wypełniona jest muzyką, która wspiera taniec, czasami praktyka odbywa się w akompaniamencie własnego ruchu, partnerów i przestrzeni.

O KONTAKT IMPROWIZACJI

„Kontakt Improwizacja to otwarta eksploracja kinestetycznych możliwości ciał poruszających się przez kontakt. Czasami dziki i wysportowany, czasem cichy i medytacyjny, jest to forma otwarta na wszystkie ciała i pytające umysły.”

– Ray Chung, Londyn 2009

KI to forma tańca oparta na fizycznych zasadach dotyku, pędu i dzielenia masy. Praktyka KI to otwarta eksploracja, w której dwie lub więcej osoby (masy) spotykają się poprzez wspólny punkt kontaktu i razem badają odczucia i impulsy. Tancerze wykorzystują w tańcu intuicję i własne zainteresowania, badają swoje potrzeby i co ważniejsze, swoje granice. KI otwiera i uczy uważności na tu i teraz. Każdy partner w tańcu to element ciągle zmieniającego się krajobrazu, który ewoluuje pod wpływem indywidualnego poczucia czasu, przestrzeni i energii. ‘Słuchając’ przez zmysł dotyku i propriocepcji, stroimy się i stale rozwiązujemy łamigłówkę tego, jak ludzkie ciała mogą współistnieć w rytmie i przepływie.

KI swoimi początkami sięga roku 1972. Steve Paxton, pionier tej techniki, połączył w niej swoje doświadczenia z tańcem współczesnym, akrobatyką i Aikido. Na różnorodne oblicza KI wpływa wiele innych technik, nurtów i badań, jak i indywidualnych podejść praktyków i nauczycieli. Ta praktyka tańca bada umiejętności spadania, toczenia, równoważenia, podnoszenia przy minimalnym wysiłku, oraz bycie lekkim podczas ‘lotów’, techniki centrowania i oddychania oraz umiejętność słuchania i reagowania na partnerów i otoczenie. Tańcząc KI, nie uzyskujemy jednoznacznych odpowiedzi, ale zagłębiamy się w nieustanną eksplorację, przez co KI pozostaje niezmiennie fascynująca i ciekawa. 

Ray Chung określił Kontakt Improwizację, jako pustą formę, która staje się tym, co do niej włożymy. Simone Forti określiła KI jako formę artystycznego sportu. Te trafne opisy obejmują fizyczność w sporcie i kreatywność w sztuce, które są charakterystyczne dla KI. Do dziś jednak idea improwizacji w tańcu stanowi obiekt rozważań i badań tak praktyków, jak i teoretyków.

JAMY KONTAKT IMPROWIZACJI

„Kontakt improwizacja to zmaganie się z siłami fizycznymi i zmaganie się ze sobą nawzajem, na poziomie cielesnym i psychicznym. W działaniach tancerzy obserwujemy naturę ludzką w mikroskali: w ruchu, w bezruchu, w emocjach, dylematach, niepokojach i wirtuozerii. Wszystko to można dostrzec w wyjątkowo nielinearnej i poza narracyjnej formie.”

w wywiadzie z Paul Roberts, 1998

Jam (czyt. dżam) to nieformalna przestrzeń, w której tancerze praktykują kontakt improwizację, rozwijając zdolności fizyczne w komunikacji z partnerami. To czas na pogłębianie doświadczeń, “słuchanie” oraz odkrywanie własnej interpretacji tańca. To przestrzeń wolności i wyboru, ale również odpowiedzialności i samodzielności. W każdej chwili można zacząć lub zakończyć taniec, lub zdecydować się na uczestniczenie w roli obserwatora. Przestrzeń, gdzie „nie” równe jest „tak”.

Czasami przestrzeń jamu wypełniona jest muzyką, która wspiera taniec, czasami praktyka odbywa się w akompaniamencie własnego ruchu, partnerów i przestrzeni.