Program
Warsztaty Przedfestiwalowe w MIKu
Praktyki niedoskonałe
Klara Łucznik
“Cała prawda” o partnerowaniach
Michał Ratajski
Festiwal w MIKu
Ścieżki Poranne
NiEDZIELA
PoniedziałeK
Środa
Czwartek
Spotkania społeczności
Dżemy
Długi Dżem w Pawilonie Tańca
Warsztat wprowadzający
Badania w ruchu
Performens
Underscore
Warsztaty Przedfestiwalowe w MIKu
Praktyki niedoskonałe – ku performatywnemu wymiarowi KI
Klara Łucznik
Ten składający się z trzech trzygodzinnych sesji warsztat poświęcony jest kontakt improwizacji jako przestrzeni performatywnej – gdzie decyzje, uwaga i obecność kształtują to, co się rozgrywa.
Zajmiemy się trzema kluczowymi pytaniami:
Jak i gdzie zacząć? Jak i gdzie zakończyć?
Wejście w przestrzeń, pojawienie się w polu widzenia, odejście – to proste czynności, a jednak często najbardziej nasycone niepewnością. Zbadamy, jak rozpoznać właściwy moment, jak zaufać wyczuciu czasu oraz w jaki sposób przestrzeń, czas trwania i rozwijający się taniec mogą wspierać jasne i ugruntowane wybory.
Jak pozostać w zadziwieniu?
Improwizacja zaprasza nieznane, a jednak często polegamy na strukturach i partyturach, które nas zarówno wspierają, jak i ograniczają. Zbadamy napięcie między formą a wolnością – jak wspólnie coś budować, nie zamykając drzwi przed tym, co nieoczekiwane.
Jak to wszystko ogarnąć?
Pomiędzy indywidualnym głosem a zbiorową spójnością leży zmienna równowaga. Zbyt wiele impulsów tworzy chaos; zbytnia jedność zaciera piękno różnorodności. Zbadamy, jak poruszać się między tymi skrajnościami, co pozwala wyłonić się zarówno klarowności, jak i złożoności współtworzenia w ruchu.
Badania nad performansem dotyczą w równym stopniu działania co obserwacji. Podczas warsztatów będziemy pielęgnować uważne świadkowanie, język opisujący to, co postrzegamy, oraz sposoby udzielania informacji zwrotnej, które wspierają współtworzenie. Będziemy się poruszać, obserwować, zastanawiać i powtarzać – raz za razem.*
Niedoskonale. Razem.
*i bez nadmiernego gadania, mam nadzieję, obiecuję.
“Cała prawda” o Partnerowaniach w Kontakt Improwizacji
Michał Ratajski
Kiedy powiem: „zrób proszę 7 kroków” – raczej nie potraktujesz tego jako wyzwania, bo przecież wiesz jak to robić – prawda?
Kiedy do Twojej konstrukcji nagle dodamy 70 kg? Czy te same 7 kroków przyjdzie Ci równie swobodnie?
Konstrukcja ciała, ciężar oraz biomechanika ludzkiego organizmu mają kluczowe znaczenie w partnerowaniach w Kontakt Improwizacji. Jak świadome zarządzanie osobistą architekturą ciała przekłada się na zdolność współpracy z ciężarem drugiej osoby?
Podczas warsztatu przyjrzymy się właściwościom ciała, prawom fizyki oraz temu, na ile nasz umysł wspiera – lub ogranicza – odkrywanie możliwości ruchowych w tańcu.
Wbrew pozorom partnerowania nie są skomplikowane. Trudności najczęściej pojawiają się w wyniku braku zrozumienia mechanizmów ciała, deficytu praktyki oraz niewystarczającego przygotowania fizycznego, by móc „brać na siebie” więcej niż zazwyczaj. Nie bez znaczenia są również emocje towarzyszące partnerowaniom – oraz narracje, jakie buduje nasz umysł wokół pracy z ciężarem drugiej osoby.
W myśl metodologii I_GO_SYSTEM przyjrzymy się zasobom tercetu: Ciało – Umysł – Emocje. Jednocześnie fundamentem warsztatu będzie fizyka oraz próba jej praktycznego okiełznania poprzez konkretne zadania ruchowe.
Praktyka będzie rozwijać się progresywnie: od zrozumienia osobistej biomechaniki ciała i jej zarządzaniem w przestrzeni, partnerowań blisko ziemi (poziom 1), poprzez struktury oparte na wielu punktach podparcia (poziom 2), aż po partnerowania w pozycji stojącej (poziom 3). Jeśli poziom grupy i czas na to pozwolą, pojawią się również formy pracy z nieco bardziej poderwanym do lotu ciężarem. Niezbędnym elementem przygotowania będzie także wiedza i praktyka bezpiecznego upadania i rolowania.
Czekają nas trzy trzygodzinne warsztaty. Dziewięć godzin to za mało, by w pełni opanować partnerowania – ale wystarczająco, by zmienić nastawienie i odkryć ścieżkę pracy, która przy regularnej praktyce prowadzi do systematycznego progresu.
Poziom: open level dla osób z minimum podstawowym doświadczeniem w kontakt improwizacji.
Festiwal w MIKu
Ścieżki Poranne
Udając z Grawitacją – Autentyczność w kontakt improwizacji
Karen Nelson i Nica Portavia
W kontakt improwizacji, dynamicznej i nieustannie ewoluującej formie tańca, tańczymy z grawitacją. Projekt “Udając”(Faking it with Gravity) tworzy przestrzeń do poszukiwań, pozwalającą zgłębiać kwestię obecności w naszym tańcu. Odczucie grawitacji, nasz pierwszy fizyczny kontakt z ziemią, prowadzi nas przez swoje pole przez całe życie. Co się dzieje, gdy skierujemy na to naszą uwagę?
Duch dociekania napędza taneczne poszukiwania. Zadajemy sobie pytania: czym jest obecność? Jak doświadczam części upadku, która polega na spadaniu? Czy w tej chwili nadal improwizuję? A byli uczestnicy pytają: kiedy wiem, że udaję? Czy udawanie prowadzi mnie do prawdziwości? Kiedy udaję, że dbam o bezpieczeństwo kogoś innego, szybko staje się to prawdziwą troską. Przez całe życie udawałam samą siebie (tożsamość).
W „Udając z Grawitacją” będziemy rozróżniać między naszym wyobrażeniem o sobie, w tym o naszych celach, a tym, co faktycznie odczuwamy podczas tańca. Będziemy ćwiczyć upadanie, turlanie się i rozluźnianie tkanek, żeby poczuć doznania. Poddamy się ziemi jako kochającemu, wspierającemu i stałemu partnerowi. Będziemy ćwiczyć „mały taniec i stanie” oraz włączać do naszego tańca partnerów, ucząc się jednocześnie szacunku i podejmowania ryzyka. Ryzyka takie jak: dotyk, pozwolenie drugiej osobie na wsparcie, „nieznajomość” tego, dokąd zmierzasz, bycie obecnym w chwili tańca.
Jako współprowadzące, Nica i Karen uczą razem, wzajemnie wspierając się. Materiał przechodzi przez liczne podejścia somatyczne i fizyczne, stosując podstawowe instrukcje w partyturach improwizacji solowej, duetowej i zespołowej.
Nowe spojrzenie na flow
Rick Nodine
Analizując znaczenie tego często używanego terminu, przyjrzymy się bliżej pojęciu przepływu, flow– zbadamy, co oznacza ono w naszym tańcu, jakie ma znaczenie i jakie niesie ze sobą problemy.
Czasami „flow” to cudowny stan swobody i przyjemności, ale może też prowadzić do utrwalenia status quo, popadania w nawyki i godzenia się na ścieżki, którymi tak naprawdę nie chcemy podążać.
Badanie sposobów, w jakie osiągamy ten pozytywny przepływu oraz jak przejmujemy inicjatywę, by go przerwać, czy radości płynącej z odwrócenia flow – wszystko to przyczyni się do tańca w pełnej świadomości.
Poruszając siebie, poruszając ciebie – Axis Syllabus w kontekście KI
Zuzanna Bukowski
Podczas tego 5-dniowego intensywnego kursu zgłębimy zasady zawarte w programie Axis Syllabus i zastosujemy je w praktyce kontrakt improwizacji. Axis Syllabus oferuje bogaty zbiór badań dotyczących ruchu ludzkiego, anatomii i fizyki, otwierając nowe perspektywy na to, jak się poruszamy, upadamy i dzielimy ciężar ciała z innymi.
Poprzez ukierunkowane badania, indywidualne poszukiwania, tworzenie wzorów ruchowych i pracę w parach będziemy odkrywać, w jaki sposób jaśniejsza relacja z własnym ruchem wspiera wrażliwość, swobodę i kreatywność podczas tańca z innymi.
Będziemy zgłębiać takie pojęcia jak powierzchnie do lądowania, czyli obszary ciała przeznaczone do kontaktu z podłogą, odkrywając, w jaki sposób upadanie, przetaczanie się i lądowanie mogą stać się miękkimi i wspierającymi doświadczeniami, które przekładają się na improwizację kontaktową. Zbadamy również sekwencyjny ruch mas motorycznych ciała oraz obszar wokół kręgu T12, wspierający rotację, zmianę kierunku i momenty zawieszenia, które mogą przypominać latanie.
Dzięki tym zasadom kultywujemy słuchanie poprzez dotyk, responsywne dzielenie się ciężarem oraz żywy dialog między ciałami a przestrzenią.
Laby popołudniowe | NIEDZIELA
Radosny kontakt: od lęku do ekspresji
Riccardo Sacilotto
W KI lęk często pojawia się, gdy stykamy się z ciężarem, koniecznością zaufania i nieznanym. Moje laboratorium zgłębia kontakt i improwizację poprzez zabawę jako narzędzie do budowania zaufania, wsparcia i autentycznej ekspresji.
Zajęcia są skierowane przede wszystkim do osób dopiero zaczynających przygodę z kontaktem, oferując bezpieczny i przystępny punkt wyjścia do tej praktyki. Zaczniemy od gier i zadań, które wykorzystują wyobraźnię do rozbudzenia obecności, słuchania i więzi w grupie. Dzięki tym zabawowym strukturom uczestnicy są zachęcani do złagodzenia kontroli umysłowej i odkrycia bardziej intuicyjnego sposobu poruszania się.
Skoncentrujemy się na doświadczeniu dawania i przyjmowania ciężaru.Będziemy stopniowo budować pewność siebie w opieraniu się, dzieleniu ciężaru i wchodzeniu w fizyczny dialog z innymi. Poprzez to doświadczenie rozpoznamy i nauczymy się komunikować własne ograniczenia, a także swoje pragnienia w ruchu. Proces ten wspiera jasność, zgodę i świadomość relacji.
Zabawa tworzy przestrzeń, w której błędy są mile widziane. W KI to, co wydaje się błędem, często staje się bramą do nowego ruchu, nowych wyborów i głębszej więzi z samym sobą.
Taniec jako forma aktywizmu zbiorowego
Nica Portavia i Karen Nelson
Wychodzimy z prostej przesłanki: każdy z nas jest niepowtarzalną częścią całości. W naszej praktyce jako tancerzy improwizujących uczymy się dostrzegać własne doświadczenia i szanować doświadczenia innych. Te dwa warsztaty (poniedziałek i czwartek) traktują naszą wspólną przestrzeń jako laboratorium działań politycznych, w którym ćwiczymy dokonywanie wyborów, odpowiedzialność oraz troskę o to, jak nasze działania wpływają na innych. I świętujemy osiągnięte rezultaty.
W fizycznym dialogu improwizacji kontaktowej, komunikując się poprzez dzielenie się ciężarem, zaufaniem i ryzykiem, spotykamy inne ciała, w których słuchanie poprzez dotyk, negocjowanie granic, uwzględnianie potrzeb związanych z dostępnością oraz wyrażanie pragnień stają się aktem twórczym. Poprzez zaangażowanie środowiskowe i fizyczne w ramach Tuning Scores wkraczamy z wyostrzonymi zmysłami i wyrażamy nasze kompozycyjne doświadczenia związane z mierzeniem czasu, znaczenia i relacji przestrzennych. Wyrażamy nasze proste stanowisko poprzez działania i werbalne wezwania lub ciszę i bezruch, współpracując na równych prawach z innymi.
Kultywując praktyki KI i Tuning Scores, dążymy do odkrycia i utożsamienia: ciężar nie jest neutralny; ma znaczenie to, jak go przyznajemy, przyjmujemy, odrzucamy lub wspólnie dźwigamy. Jak przetrwać, będąc obecnymi dla siebie i świata? Nasze wybory tworzą zbiorową praktykę uwagi i podejmowania decyzji. Całość kompozycji staje się zbiorową praktyką uczestnictwa, a my uzyskujemy świadomość tego w trakcie działania.
Laby popołudniowe | PONIEDZIAŁEK
Od podłogi do latania
Jaime Caballero Milani
Kiedy tańczymy, prowadzimy nieustanny dialog z samym sobą, z przestrzenią (i podłogą), z czasem, z innymi ciałami/tancerzami… Dzięki większej świadomości tego, jak przestrzeń wpływa na nasze ruchy i jak nasze ruchy wpływają na przestrzeń, oraz dzięki poszerzaniu naszego słownictwa ruchowego, możemy wzbogacić te dialogi, poruszać się w bardziej efektywny sposób, a nawet wykazać się większą twórczością w tańcu.
Jeśli zachowamy ciekawość, pozostaniemy wolni.
Na tych zajęciach, po rozgrzewce, zaproponuję kilka podstawowych ćwiczeń na podłodze (floorworkowych), poeksplorujemy też narzędzia improwizacji, ćwiczenia z kontaktu, a także nauczymy się kilku podnoszeń, skupiając się na delikatnym podnoszeniu i miękkim lądowaniu.
Wszystko to pomoże nam odkrywać nowe sposoby nawiązywania i utrzymywania kontaktu z samym sobą oraz z innymi tancerzami.
KI & Performens
Alexandra Soshnicova i Serghei Golovnea
Zajęcia te poświęcone są badaniu punktu styku między kontakt improwizacją a praktyką performatywną. Przejdziemy od wyczuwania i wsłuchiwania się w ciało do kształtowania materiału, który można zaprezentować przed publicznością.
Poprzez improwizowane scenariusze, pracę w parach i eksplorację grupową będziemy zgłębiać kwestie obecności, uwagi i kompozycji w danej chwili. W jaki sposób taniec staje się performansem? Co się zmienia, gdy pojawia się widz? Jak zachować autentyczność, będąc obserwowanym?
Będziemy bawić się przejściami między sferą prywatną a publiczną, rozwijać wrażliwość na przestrzeń, timing i relacje oraz odkrywać proste narzędzia kompozycyjne, które wspierają spontaniczną kreację.
Zajęcia są otwarte dla tancerzy z pewnym doświadczeniem w improwizacji kontaktowej, którzy są ciekawi przeniesienia swojej praktyki do kontekstu performatywnego.
Laby popołudniowe | ŚRODA
Osmoza | Praca somatyczna w KI
Aleksandra Rud
W większości składamy się z wody.
Zanim stajemy się tancerzami, zanim zaczynamy się poruszać, zanim opanujemy technikę – jesteśmy płynni. Od tego właśnie zaczyna się ta sesja.
To zaproszenie do wspólnego odpoczynku. Nie po to, by się do czegoś przygotować, nie po to, by się rozgrzać – ale by w pełni dotrzeć do ciała, które faktycznie mamy w tej chwili. Poprzez prowadzoną eksplorację somatyczną, oddech i delikatny dotyk partnera powracamy do pierwotnej inteligencji ciała: jego ciężaru, miękkości, zdolności do poruszania się z wnętrza.
Układ nerwowy potrzebuje czasu. Czasu, by uznać, że to miejsce, ci ludzie, ta chwila są bezpieczne. Czasu, by przestać się napinać i zacząć oddychać – powoli, z zaufaniem. Kiedy odpoczywamy blisko siebie, dzieje się coś niezwykłego: nasze układy nerwowe zaczynają się zharmonizować. Nie dzięki wysiłkowi ani intencji – ale przez osmozę. Oddech spotyka się z oddechem. Ciało, które się napinało, zaczyna niemal nie zauważając tego mięknąć.
Poświęcamy czas, by poczuć wodę – w naszych tkankach, w oddechu, w powolnej fali kręgosłupa, który w końcu przestał się napinać. Granice między ciałami stają się bardziej przepuszczalne. Ciężar – który zazwyczaj tak mocno ściskamy – zaczyna swobodnie się rozlewać, przechodzić, być dzielony bez negocjacji.
I z tego miejsca – bez pośpiechu, bez planu – odnajdujemy drogę do kontaktu.
Przejście do kontaktu nie jest zmianą aktywności. Jest to kontynuacja tego samego słuchania, teraz dzielonego: dwa ciała, oba płynne, spotykające się bez użycia siły. Jak woda przepływająca przez membranę – nie z własnej decyzji, ale dlatego, że warunki są odpowiednie. Badamy, co staje się możliwe, gdy dochodzimy do tego ze spokoju, a nie z intencji – jak ciężar przenosi się inaczej, jak dotyk niesie więcej informacji, jak taniec odnajduje swój własny kształt, gdy przestajemy nim kierować.
Nie jest wymagane wcześniejsze doświadczenie w KI. Otwarte dla wszystkich poziomów zaawansowania i wszystkich ciał. Przyjdź tak, jak jesteś.
Czy pływanie w improwizacji kontaktowej rozpuszcza też odpowiedzialność?
Tere Więcko (onx)
To propozycja dyskusji w formacie dżemu inspirowanej formą rozmowy Kitchen Table Discussion w której publiczność świadkuje odbywającej się w centrum wydarzenia wymianie pomiędzy kilkoma osobami. Celem będzie skonfrontowanie się z tym, co wypływa na powierzchnię, gdy do przestrzeni wkracza głos.
Na początku umawiamy się na przestrzeganie wspólnych zasad, a osoby, które w danym momencie są wokół, dostają narzędzia do interwencji, gdy na parkiecie robi się za gorąco. Główną zasadą jest, że głos może zabrać każda osoba na tych samych warunkach, ustawiając się w poczekalni, a nad przestrzeganiem zasad czuwają wyznaczone do tego osoby moderujące. Reszta, tak jak i na dżemach kontaktowych, pełni w tym czasie rolę słuchaczx i świadkx.
Punktem wyjścia do dyskusji będzie pytanie o współodpowiedzialność i jej rozmywanie w przestrzeniach IK, które (przynajmniej u źródła) miały być wolne od hierarchii i były oddolnym działaniem, które zaczęło się od grupy znajomych tancerzy_erek. Jak sytuacja wygląda teraz gdy można tańczyć IK praktycznie na każdym kontynencie i gdy rozrasta się tzw. społeczność kontaktowa? Jakimi prawami się rządzi, czego (nie) jesteśmy świadomx i co chce wybrzmieć i zostać usłyszane? W przestrzeni, w której bardziej prawdopodobne, że będziesz w fizycznym kontakcie z obcymi sobie osobami niż zamienisz z nimi jedno zdanie, co się dzieje z tym co niewypowiedziane? Czy faktycznie się rozpuszcza, ewaporuje czy osiada na dnie albo wylewa się przy innych okazjach? Czy bycie w kontakcie z ciałem ma szansę coś zmienić w naszych rozmowach? Czy taniec staje się przestrzenią eskapizmu i powielania schematów społecznych gdy nie zabiera głosu w sprawach politycznych? Wprowadzając elementy ruchowe i przełamując standardowy sposób prowadzenia dyskusji, spróbujemy dotknąć potencjalnie antagonizujących tematów i niekoniecznie odpowiadać na pytania, ale wyjąć na powierzchnię słowa i myśli, których nie mamy szansy usłyszeć na parkiecie.
Fot. Aleksandra Ludwinski
Laby popołudniowe | CZWARTEK
Movespace
Ania Jurek
W ramach MOVESCAPE dzielę się praktyką ruchową opartą na dostępności – nie tylko w rozumieniu niepełnosprawności, ale także w tworzeniu partytur ruchowych i ich artykulacji, aby pobudzić wyobraźnię do ruchu. Moje podejście opiera się na zbiorowej świadomości i somatyce, ustrukturyzowanych wokół jasnych praw fizycznych. Partytury wywodzą się z badań MOVESCAPE: twórczych zanurzeń w przestrzeniach natury. Przenoszę idee zaczerpnięte z natury do przestrzeni studia, czerpiąc z partytur powstałych w wyniku badań terenowych oraz z twórczego procesu pisania opisów wideo opartych na filmach ruchowych.
Taniec jako forma aktywizmu zbiorowego
Nica Portavia i Karen Nelson
Wychodzimy z prostej przesłanki: każdy z nas jest niepowtarzalną częścią całości. W naszej praktyce jako tancerzy improwizujących uczymy się dostrzegać własne doświadczenia i szanować doświadczenia innych. Te dwa warsztaty (poniedziałek i czwartek) traktują naszą wspólną przestrzeń jako laboratorium działań politycznych, w którym ćwiczymy dokonywanie wyborów, odpowiedzialność oraz troskę o to, jak nasze działania wpływają na innych. I świętujemy osiągnięte rezultaty.
W fizycznym dialogu improwizacji kontaktowej, komunikując się poprzez dzielenie się ciężarem, zaufaniem i ryzykiem, spotykamy inne ciała, w których słuchanie poprzez dotyk, negocjowanie granic, uwzględnianie potrzeb związanych z dostępnością oraz wyrażanie pragnień stają się aktem twórczym. Poprzez zaangażowanie środowiskowe i fizyczne w ramach Tuning Scores wkraczamy z wyostrzonymi zmysłami i wyrażamy nasze kompozycyjne doświadczenia związane z mierzeniem czasu, znaczenia i relacji przestrzennych. Wyrażamy nasze proste stanowisko poprzez działania i werbalne wezwania lub ciszę i bezruch, współpracując na równych prawach z innymi.
Kultywując praktyki KI i Tuning Scores, dążymy do odkrycia i utożsamienia: ciężar nie jest neutralny; ma znaczenie to, jak go przyznajemy, przyjmujemy, odrzucamy lub wspólnie dźwigamy. Jak przetrwać, będąc obecnymi dla siebie i świata? Nasze wybory tworzą zbiorową praktykę uwagi i podejmowania decyzji. Całość kompozycji staje się zbiorową praktyką uczestnictwa, a my uzyskujemy świadomość tego w trakcie działania.
Spotkania społeczności
Przestrzeń na bycie razem w dialogu — rozmowy, słuchanie i dzielenie się doświadczeniem. Każdego roku tworzymy krąg dla osób nowych w praktyce i na festiwalu, otwieramy rozmowy wokół ważnych tematów dla naszej społeczności oraz zapraszamy do prostych form wspólnego bycia, jak śpiewanie.
Jams
Evening jams with various flavours, including focus jam, live music evenings, blind jam. Primarily, it is a time to celebrate the diversity and resilience of the CI community. Time to meet in dance.
Długi Dżem w Pawilonie Tańca
DŁUGI DŻEM |Wprowadzenie
Filip Wencki
Chciałbym zaoferować warsztat połączony z dyskusją na temat kultury zgody jako wprowadzenie do długiego dżemu kontakt improwizacji. W kulturze zgody interesuje mnie poszerzanie wspólnego pola tańca oraz wczesne wyłapywanie sygnałów zamrożenia w sobie i w innych. Będziemy mieli okazję eksplorować zgodę nie jako jednorazową decyzję, lecz jako dynamiczny proces, zmieniający się w czasie i w ruchu. Wspólnie będziemy przyglądać się temu, jak obserwować swoje „tak” i „nie”, jak rozpoznawać momenty zawężenia, dezorientacji lub zatrzymania oraz jak reagować, zanim zamrożenie pogłębi się w tańcu. U siebie i u innych. Spróbujemy rozwijać wrażliwość na subtelne sygnały płynące z ciała: zmiany napięcia, oddechu, tempa czy uwagi. Ważnym elementem będzie praktyka zauważania tych sygnałów wcześnie i traktowania ich jako informacji, a nie problemu. Takie podejście będzie wspierać regulację, poczucie bezpieczeństwa i większą swobodę improwizacji. Wprowadzenie stworzy fundament dla dżemu opartego na uważności, elastyczności, trosce o siebie oraz innych a jednocześnie mam nadzieję zbuduje bezpieczeństwo we wspólnym odkrywaniu nieznanego.
DŁUGI DŻEM | Badania w ruchu
Klara Łucznik, Alexandra Soshnicova, Serghei Golovnea
Poranne laboratorium skorów grupowych – improwizacyjnych partytur, które wspierają nas w budowaniu wspólnego języka w procesie współtwórczym. Będziemy testować różne scory, badać ich jakości performatywne i sprawdzać, jak organizują relacje w tańcu. Wybrane struktury mogą stać się punktem wyjścia do wieczornego, otwartego wydarzenia – improwizowanego performensu.
DŁUGI DŻEM | Performens
Koncept: Klara Łucznik, Alexandra Soshnicova, Serghei Golovnea
Aranżacja muzyczna: Daniel Rojasanta
Wsparcie produkcyjne: Paulina Święcańska
Kontakt improwizacja wyrasta z eksperymentów performatywnych – i wciąż na nowo pyta o relację między ciałem, strukturą, treścią i widzem. Jak dziś wygląda performens w KI – albo KI w performansie?
Nie wszystko jest tu ustalone. Szukamy formy, punktów wyjścia i sposobów bycia razem w przestrzeni performatywnej. Interesuje nas otwartość struktury, relacja z widzem i nasze własne miejsce w tym spotkaniu. Może nie trzeba tego wiedzieć wcześniej – może wystarczy zacząć.
Performens będzie współtworzony przez uczestników długiego dżemu (dla chętnych) i będzie otwarty dla publiczności. To zaproszenie, by podzielić się praktyką i wpuścić innych do świata ucieleśnionego doświadczenia.
DŁUGI DŻEM | Underscore
Wprowadzenie: Ksenia Opria
Aranżacja dźwiękowa: Olga Skrzypek
Underscore to mapa tańca – płynna, przestronna, pełna nieodkrytych zakątków. Przez wiele lat kształtowała ją Nancy Stark Smith, jedna z prekursorek kontakt improwizacji. Dziś Underscore zaprasza nas do wspólnej przestrzeni skupienia, gdzie poruszamy się zarówno w solo, jak i razem, przechodząc od bezruchu, poprzez doznania i ciekawość do radosnej energii bycia razem.
Posłuchaj jak Nancy opowiada o praktyce.
Struktura ta wspiera szeroki zakres doświadczeń – od subtelnych, wewnętrznych krajobrazów po pełne energii tańce grupowe. Jest żywa w danej chwili, za każdym razem rozwijając się inaczej.
Zaczniemy od 45-minutowego wprowadzenia, które pozwoli nam delikatnie zanurzyć się w języku, symbolach i fazach Underscore. To „omówienie” pomoże nam wspólnie wkroczyć w tę praktykę, niezależnie od tego, czy jesteś nowicjuszem, czy powracasz z nowym spojrzeniem.
Wydarzenie jest otwarte dla gości spoza Długiego Dżemu.
