NAUCZYCIELE I ARTYŚCI
Karen Nelson
USA
Nica Portavia
IT
Rick Nodine
UK/USA
Zuzanna Bukowski
PL
Alexandra Soshnicova
MD
Serghei Golovnea
MD
Riccardo Sacilotto
IT
Ania Jurek
pl
Aleksandra Rud
PL/RU
Jaime Caballero Milani
ES
TERE WięCKO
DE/PL
Filip Wencki
pl
Ksenia Opria
PL/UA
Daniel Rojasanta
CO
Olga Skrzypek
PL
Katarzyna Tekielska
pl
Klara Łucznik
PL/UK
Michał Ratajski
PL
TOMASZ DOMANSKI
PL
Paulina Święcańska
pl
aranżacja dŹwięku
Julia Partyka
PL
Daniel Zorzano
PL/MX
Olga Skrzypek
PL
Marcin Bożek i Danny Kamins
PL/USA
Ilya Semashkevich
PL/BY
Karen Nelson and Nica Portavia
USA i IT
Karen (ona/jej/my) od 1977 roku jest „mutatorką” kontakt improwizacji, działając w tradycji Steve’a Paxtona, Lisy Nelson, Nancy Stark Smith i innych. Jej wieloletnia praktyka taneczna obejmuje tworzenie spektakli z wykorzystaniem Partytur Zestrajania (Tuning Scores), kontakt improwizacji oraz Materiału dla kręgosłupa (Material for the Spine). Była współzałożycielką eksperymentów KI z udziałem osób o różnym stopniu sprawności fizycznej: Dance Ability (1988) i Diverse Dance Research Retreat (1991–99), a także współtwórczynią trwających badań w ramach Tuning Score Observatories we współpracy z Image Lab (od 1991 r.) i Tunezoom (od 2020 r.). Jej twórczość jest głęboko zakorzeniona w badaniu i „przerabianiu” dominujących narracji kulturowych.
Nica (ona/oni) urodziła się w Fano we Włoszech; jej ojciec pochodził z Włoch, a matka z Libanu. Jako tancerka, nauczycielka, badaczka i performerka odkryła kontakt improwizację w 2003 roku, po wcześniejszym kształceniu się w zakresie tańca współczesnego w Europie. Zakochana w kontakt improwizacji od pierwszej chwili, uczyła się pod przewodnictwem wielu nauczycieli, w tym Steve’a Paxtona, Daniela Lepkoffa, Charliego Morrisseya, KJ Holmesa, Anyi Cloud i Karen Nelson. Miała ogromną przyjemność zagłębić się w program Materiał dla Kręgosłupa Steve’a Paxtona. W swojej pracy wykorzystuje również Tatto Interno (Głęboki Dotyk), kładąc nacisk na związek między powięzią a układem nerwowym. Działa w Europie, Rosji, USA i Meksyku, a także organizuje wiele projektów, w tym międzynarodowy #ItalyContactFest (www.italycontactfest.com) oraz #EVERYBODIESAREPOLITICAL (IG) – spotkanie poświęcone improwizacji kontaktowej, praktykom ruchowym, sztuce i wyobraźni politycznej.
Karen i Nica poznały się w 2019 roku dzięki wspólnej miłości do tańca i grawitacji. To spotkanie różnych osób i pokoleń tworzy przestrzeń do tańca, nadziei, wspomnień, upadków i bycia razem. Nasze nauczanie opiera się na współpracy, w której każda z nas wspiera głos drugiej, tworząc środowisko sprzyjające zbiorowej kreatywności. W latach 2024–2025 stworzyłyśmy i zaprezentowałyśmy podczas trasy spektakl SMALLER, współpracując z lokalnymi muzykami w Stanach Zjednoczonych i Europie, a po drodze prowadząc warsztaty (Faking It With Gravity).
ŚCIEŻKA PORANNA
Udając z Grawitacją
Autentyczność w kontakt improwizacji
W kontakt improwizacji, dynamicznej i nieustannie ewoluującej formie tańca, tańczymy z grawitacją. Projekt “Udając”(Faking it with Gravity) tworzy przestrzeń do poszukiwań, pozwalającą zgłębiać kwestię obecności w naszym tańcu. Odczucie grawitacji, nasz pierwszy fizyczny kontakt z ziemią, prowadzi nas przez swoje pole przez całe życie. Co się dzieje, gdy skierujemy na to naszą uwagę?
Duch dociekania napędza taneczne poszukiwania. Zadajemy sobie pytania: czym jest obecność? Jak doświadczam części upadku, która polega na spadaniu? Czy w tej chwili nadal improwizuję? A byli uczestnicy pytają: kiedy wiem, że udaję? Czy udawanie prowadzi mnie do prawdziwości? Kiedy udaję, że dbam o bezpieczeństwo kogoś innego, szybko staje się to prawdziwą troską. Przez całe życie udawałam samą siebie (tożsamość).
W „Udając z Grawitacją” będziemy rozróżniać między naszym wyobrażeniem o sobie, w tym o naszych celach, a tym, co faktycznie odczuwamy podczas tańca. Będziemy ćwiczyć upadanie, turlanie się i rozluźnianie tkanek, żeby poczuć doznania. Poddamy się ziemi jako kochającemu, wspierającemu i stałemu partnerowi. Będziemy ćwiczyć „mały taniec i stanie” oraz włączać do naszego tańca partnerów, ucząc się jednocześnie szacunku i podejmowania ryzyka. Ryzyka takie jak: dotyk, pozwolenie drugiej osobie na wsparcie, „nieznajomość” tego, dokąd zmierzasz, bycie obecnym w chwili tańca.
Jako współprowadzące, Nica i Karen uczą razem, wzajemnie wspierając się. Materiał przechodzi przez liczne podejścia somatyczne i fizyczne, stosując podstawowe instrukcje w partyturach improwizacji solowej, duetowej i zespołowej.
Rick Nodine
UK/USA
Moja przygoda z tańcem rozpoczęła się w wieku nastoletnim od tańca towarzyskiego, ale pierwszą techniką, w której mogłem wyrazić w pełni swój entuzjazm, była improwizacja kontaktowa. Po treningu w tańcu współczesnym w latach 90. występowałem w brytyjskich zespołach tańca współczesnego. Jako choreograf i improwizator tworzyłem spektakle na wielu różnych scenach, w tym w renomowanych operach, małych teatrach, galeriach sztuki, podczas tras koncertowych zespołów tanecznych oraz na imprezach w magazynach. Moja praktyka choreograficzna podążała za rozwojem mojej działalności dydaktycznej, a czasem nawet go wyprzedzała. Zacząłem uczyć KI w 1996 roku i stopniowo rozszerzałem zakres mojej pedagogiki o improwizację sceniczną, taniec solowy i eksplorację somatyczną, kompozycję zespołową oraz metodę Feldenkraisa. Przez 20 lat uczyłam kompozycji i improwizacji w London Contemporary Dance School, a także byłam gościnnym wykładowcą w wielu instytucjach, zespołach i na festiwalach, takich jak CNDC Angers (Francja), National Taiwan University of Arts, Hong Kong APA, Tanzfabrik Berlin, Freiburg Festival, The Royal Ballet School, Punchdrunk, DV8 i Rambert Dance Company.
Przez ostatnie 5 lat, we współpracy z Emilie Darlet, rozwijam w Londynie ekosystem dla KI, który koncentruje się na zapewnianiu regularnych zajęć, warsztatów i ścieżek rozwoju pedagogicznego dla wszystkich poziomów nauki w ramach KI.
ŚCIEŻKA PORANNA
Nowe spojrzenie na flow
Analizując znaczenie tego często używanego terminu, przyjrzymy się bliżej pojęciu przepływu, flow– zbadamy, co oznacza ono w naszym tańcu, jakie ma znaczenie i jakie niesie ze sobą problemy.
Czasami „flow” to cudowny stan swobody i przyjemności, ale może też prowadzić do utrwalenia status quo, popadania w nawyki i godzenia się na ścieżki, którymi tak naprawdę nie chcemy podążać.
Badanie sposobów, w jakie osiągamy ten pozytywny przepływu oraz jak przejmujemy inicjatywę, by go przerwać, czy radości płynącej z odwrócenia flow – wszystko to przyczyni się do tańca w pełnej świadomości.
ZUZANNA BUKOWSKI
DE/PL/TH
Podróż Zuzanny ku świadomości ciała rozpoczęła się w wieku czterech lat od tańca i rozwijała się poprzez sztuki walki, balet, jogę, taniec współczesny oraz program Axis Syllabus. Głęboko zainspirowana przez międzynarodowych nauczycieli kontakt improwizacji i tańca współczesnego, w swojej praktyce i pracy jako facylitatorka łączy zasady ruchu z programu Axis Syllabus oraz strukturę Underscore.
Pasjonuje ją wzajemne oddziaływanie ciała i umysłu – wątek, który przewija się w jej pracy jako coacha, informatyka i tancerki. Łącząc analityczną klarowność z ucieleśnioną obecnością, nieustannie bada, w jaki sposób ruch może wpływać na sposoby bycia i je przekształcać.
Zuzanna odnajduje radość i równowagę we współtworzeniu przestrzeni dla tańca i więzi. Uczy i prowadzi warsztaty z kontakt improwizacji, współorganizuje Thailand Contact & Movement Arts Festival oraz Warsaw CI Flow Festival, a także jest współtwórczynią contactimprovkohphangan.com, gdzie prowadzi intensywne warsztaty z kontakt improwizacji w Motion Space na Koh Phangan w Tajlandii.
Instagram:
@zuzabuko
@contactimprovkp
ŚCIEŻKA PORANNA
Poruszam siebie, poruszam ciebie
Axis Syllabus w kontekście kontrakt improwizacji
Podczas tego 5-dniowego intensywnego kursu zgłębimy zasady zawarte w programie Axis Syllabus i zastosujemy je w praktyce kontrakt improwizacji. Axis Syllabus oferuje bogaty zbiór badań dotyczących ruchu ludzkiego, anatomii i fizyki, otwierając nowe perspektywy na to, jak się poruszamy, upadamy i dzielimy ciężar ciała z innymi.
Poprzez ukierunkowane badania, indywidualne poszukiwania, tworzenie wzorów ruchowych i pracę w parach będziemy odkrywać, w jaki sposób jaśniejsza relacja z własnym ruchem wspiera wrażliwość, swobodę i kreatywność podczas tańca z innymi.
Będziemy zgłębiać takie pojęcia jak powierzchnie do lądowania, czyli obszary ciała przeznaczone do kontaktu z podłogą, odkrywając, w jaki sposób upadanie, przetaczanie się i lądowanie mogą stać się miękkimi i wspierającymi doświadczeniami, które przekładają się na improwizację kontaktową. Zbadamy również sekwencyjny ruch mas motorycznych ciała oraz obszar wokół kręgu T12, wspierający rotację, zmianę kierunku i momenty zawieszenia, które mogą przypominać latanie.
Dzięki tym zasadom kultywujemy słuchanie poprzez dotyk, responsywne dzielenie się ciężarem oraz żywy dialog między ciałami a przestrzenią.
Alexandra Soshnicova Serghei Golovnea
MD
Alexandra i Sergey są tancerzami, performerami, choreografami, międzynarodowymi nauczycielami i organizatorami. Ich główna działalność skupia się na improwizacji kontaktowej i performansie. Ich rozpoczęła się w 1997 roku w grupie tańca współczesnego „Voices” Performance Dance Company pod kierownictwem Angeli Doniy. W 2000 roku stworzyli duet. Od tego czasu wspólnie tańczą, improwizują, uczą i tworzą choreografie. Z równą pasją tworzą przestrzenie taneczne zarówno z profesjonalistami, jak i z początkującymi, z dziećmi, młodzieżą i dorosłymi. Jakość ich tańca i nauczania jest często opisywana jako „fizyczna poezja”. Biorą udział w międzynarodowych projektach i przedstawieniach oraz podróżują.
Razem organizują międzynarodowe (edukacyjne, twórcze, społeczne) projekty oraz międzynarodowe
festiwale tańca w Mołdawii CONTACT +.. Zorganizowali 15-cie edycji festiwalu. Uczyli m.in. w: Mołdawii, Ukrainie, Białorusi, Bułgarii, Izraelu, Estonii, Rosji, Łotwie, Francji, Włochach, Grecji, Gruzji, Polsce, Węgach, Rumunii, Irlandii Północnej, Turcji, Hiszpanii i Austrii. Współpracują z teatrami, szkołami/grupami tanecznymi, aktorami, reżyserami, twórcami filmowymi, muzykami i artystami.
W Mołdawii organizują cotygodniowe dżemy kontaktowe, cykliczne warsztaty mistrzowskie oraz wieczory z improwizacją, performansem, tańcem współczesnym i choreografią, a także spektakle pod kierownictwem S/G. Są oni również liderami szkoły tańca współczesnego i teatru młodzieżowego „Fantezia” w Kiszyniowie, choreografami i tancerzami grupy tańca współczesnego i performansu „Voices”, a także wykładowcami techniki współczesnej, kompozycji i improwizacji w Narodowym Kolegium Choreografii w Mołdawii.
KI & Performens
Zajęcia te poświęcone są badaniu punktu styku między kontakt improwizacją a praktyką performatywną. Przejdziemy od wyczuwania i wsłuchiwania się w ciało do kształtowania materiału, który można zaprezentować przed publicznością.
Poprzez improwizowane scenariusze, pracę w parach i eksplorację grupową będziemy zgłębiać kwestie obecności, uwagi i kompozycji w danej chwili. W jaki sposób taniec staje się performansem? Co się zmienia, gdy pojawia się widz? Jak zachować autentyczność, będąc obserwowanym?
Będziemy bawić się przejściami między sferą prywatną a publiczną, rozwijać wrażliwość na przestrzeń, timing i relacje oraz odkrywać proste narzędzia kompozycyjne, które wspierają spontaniczną kreację.
Zajęcia są otwarte dla tancerzy z pewnym doświadczeniem w improwizacji kontaktowej, którzy są ciekawi przeniesienia swojej praktyki do kontekstu performatywnego.
Riccardo Sacilotto
IT
Jestem praktykiem KI, psychomotrykiem i nauczycielem Contakids, zamieszkałym w Treviso (Włochy). Od kilku lat trenuję i tańczę w całej Europie i Ameryce Południowej, zdobywając doświadczenie m.in. w Niemczech, Włoszech, Francji, Brazylii i Kolumbii.
Na moją praktykę duży wpływ miało spotkanie z ludopedagogiką w Urugwaju, gdzie bardzo zainteresowałam się zabawą jako narzędziem zmiany i edukacji.
Łączę kontakt improwizację z zabawą, badaniem ruchu i praktykami relacyjnymi, tworząc przestrzenie, w których uczestnicy mogą odkrywać ekspresję bez strachu i osądzania.
Aktywnie angażuję się w rozwijającą się społeczność KI w Treviso, prowadząc warsztaty i rozwijając lokalną scenę tańca.
Radosny kontakt: od lęku do ekspresji
W KI lęk często pojawia się, gdy stykamy się z ciężarem, koniecznością zaufania i nieznanym. Moje laboratorium zgłębia kontakt i improwizację poprzez zabawę jako narzędzie do budowania zaufania, wsparcia i autentycznej ekspresji.
Zajęcia są skierowane przede wszystkim do osób dopiero zaczynających przygodę z kontaktem, oferując bezpieczny i przystępny punkt wyjścia do tej praktyki. Zaczniemy od gier i zadań, które wykorzystują wyobraźnię do rozbudzenia obecności, słuchania i więzi w grupie. Dzięki tym zabawowym strukturom uczestnicy są zachęcani do złagodzenia kontroli umysłowej i odkrycia bardziej intuicyjnego sposobu poruszania się.
Skoncentrujemy się na doświadczeniu dawania i przyjmowania ciężaru.Będziemy stopniowo budować pewność siebie w opieraniu się, dzieleniu ciężaru i wchodzeniu w fizyczny dialog z innymi. Poprzez to doświadczenie rozpoznamy i nauczymy się komunikować własne ograniczenia, a także swoje pragnienia w ruchu. Proces ten wspiera jasność, zgodę i świadomość relacji.
Zabawa tworzy przestrzeń, w której błędy są mile widziane. W KI to, co wydaje się błędem, często staje się bramą do nowego ruchu, nowych wyborów i głębszej więzi z samym sobą.
Ania Jurek
PL
Niezależna artystka, upowszechniająca taniec jako wszechstronną praktykę – obejmującą praktyki site-specific, badania, aktywizację społeczną. Jej korzenie sięgają tańca współczesnego, floorworku, improwizacji oraz interdyscyplinarnych projektów artystycznych, a jej najnowszym projektem badawczym jest MOVESCAPE. Projekt ten, zainicjowany w 2023 roku, opiera się na tworzeniu zbiorowej cyfrowej galerii ruchu w naturze. Ukończyła studia w dziedzinie sztuki i pedagogiki tańca w Linz w Austrii (wraz z wymianą Erasmusa w Northern School of Contemporary Dance w Leeds w Wielkiej Brytanii), ponadto studiowała kompozycję tańca (2016, WSUS Poznań, PL) oraz politykę społeczną (2015, UEP Poznań).
Movespace
W ramach MOVESCAPE dzielę się praktyką ruchową opartą na dostępności – nie tylko w rozumieniu niepełnosprawności, ale także w tworzeniu partytur ruchowych i ich artykulacji, aby pobudzić wyobraźnię do ruchu. Moje podejście opiera się na zbiorowej świadomości i somatyce, ustrukturyzowanych wokół jasnych praw fizycznych. Partytury wywodzą się z badań MOVESCAPE: twórczych zanurzeń w przestrzeniach natury. Przenoszę idee zaczerpnięte z natury do przestrzeni studia, czerpiąc z partytur powstałych w wyniku badań terenowych oraz z twórczego procesu pisania opisów wideo opartych na filmach ruchowych.
Aleksandra Rud
PL/RU
Aleksandra Sasza Rud to urodzona na Syberii tancerka multidyscyplinarna, badaczka ruchu, terapeutka pracy z ciałem oraz nauczycielka improwizacji kontaktowej. Posiada wykształcenie z zakresu psychologii i pedagogiki, a improwizacją kontaktową zajmuje się od 2009 roku.
W 2020 roku przeniosła się do Gdańska, gdzie regularnie prowadzi warsztaty, kursy i dżemy kontakt improwizacji. W 2021 roku założyła społeczność Kontact Improwizacja Trójmiasto, którą nadal prowadzi i rozwija. W 2025 roku otworzyła Flowbody Somatics – studio praktyk somatycznych w Gdańsku – oferujące sesje indywidualne i pracę grupową na styku somatycznej pracy z ciałem, ruchu somatycznego i regulacji układu nerwowego.
Jej praktyka czerpie inspirację z KI, tańca współczesnego, performansu site-specific, Ideokinesis, Axis Syllabus, Play-fight, Authentic Movement oraz Contemplative Dance. Uczyła się u Ekateriny Basalaevy, Ruslana Santaha, Sashy Bezrodnovy, Gesine Daniels, Caroline Waters, Freya Faust, Kiry Kirch, Barisha Michie, Katji Mustonen, Steve’a Battsa, Bruno Caverna, Sabine Parzer, Katy Dymoke, Chrisa Aikena, Adriana Russiego i wielu innych.
Jej praktyka poświęcona jest popularyzacji świadomości ciała poprzez podejścia łączące ruch, sztukę i żywą inteligencję ciała.
Osmoza
Praca somatyczna w KI
W większości składamy się z wody.
Zanim stajemy się tancerzami, zanim zaczynamy się poruszać, zanim opanujemy technikę – jesteśmy płynni. Od tego właśnie zaczyna się ta sesja.
To zaproszenie do wspólnego odpoczynku. Nie po to, by się do czegoś przygotować, nie po to, by się rozgrzać – ale by w pełni dotrzeć do ciała, które faktycznie mamy w tej chwili. Poprzez prowadzoną eksplorację somatyczną, oddech i delikatny dotyk partnera powracamy do pierwotnej inteligencji ciała: jego ciężaru, miękkości, zdolności do poruszania się z wnętrza.
Układ nerwowy potrzebuje czasu. Czasu, by uznać, że to miejsce, ci ludzie, ta chwila są bezpieczne. Czasu, by przestać się napinać i zacząć oddychać – powoli, z zaufaniem. Kiedy odpoczywamy blisko siebie, dzieje się coś niezwykłego: nasze układy nerwowe zaczynają się zharmonizować. Nie dzięki wysiłkowi ani intencji – ale przez osmozę. Oddech spotyka się z oddechem. Ciało, które się napinało, zaczyna niemal nie zauważając tego mięknąć.
Poświęcamy czas, by poczuć wodę – w naszych tkankach, w oddechu, w powolnej fali kręgosłupa, który w końcu przestał się napinać. Granice między ciałami stają się bardziej przepuszczalne. Ciężar – który zazwyczaj tak mocno ściskamy – zaczyna swobodnie się rozlewać, przechodzić, być dzielony bez negocjacji.
I z tego miejsca – bez pośpiechu, bez planu – odnajdujemy drogę do kontaktu.
Przejście do kontaktu nie jest zmianą aktywności. Jest to kontynuacja tego samego słuchania, teraz dzielonego: dwa ciała, oba płynne, spotykające się bez użycia siły. Jak woda przepływająca przez membranę – nie z własnej decyzji, ale dlatego, że warunki są odpowiednie. Badamy, co staje się możliwe, gdy dochodzimy do tego ze spokoju, a nie z intencji – jak ciężar przenosi się inaczej, jak dotyk niesie więcej informacji, jak taniec odnajduje swój własny kształt, gdy przestajemy nim kierować.
Nie jest wymagane wcześniejsze doświadczenie w KI. Otwarte dla wszystkich poziomów zaawansowania i wszystkich ciał. Przyjdź tak, jak jesteś.
Jaime Caballero Milani
ES
Zanim zaangażowałem się w taniec, studiowałem inżynierię (i pracowałem jako nauczyciel matematyki i fizyki), studiowałem również język i literaturę hiszpańską (i pracowałem jako nauczyciel języka i literatury), a także napisałem kilka opowiadań, wierszy, a nawet dwie powieści.
Ukończyłem program edukacyjny z tańca współczesnego w Amelia Caravaca Dance Studio, roczny plan szkoleniowy w Carmen Senra Dance Academy, a przez kolejne pięć lat studiowałem taniec współczesny w ramach programu szkoleniowego w Descalzinha Danza.
Dzięki temu mam bardzo szerokie i zróżnicowane podejście do improwizacji kontaktowej. Skupiam się przede wszystkim na fizycznych aspektach kontakt improwizacji, a jednocześnie lubię wprowadzać do niego elementy kompozycyjne i narracyjne.
Od podłogi do latania
Kiedy tańczymy, prowadzimy nieustanny dialog z samym sobą, z przestrzenią (i podłogą), z czasem, z innymi ciałami/tancerzami… Dzięki większej świadomości tego, jak przestrzeń wpływa na nasze ruchy i jak nasze ruchy wpływają na przestrzeń, oraz dzięki poszerzaniu naszego słownictwa ruchowego, możemy wzbogacić te dialogi, poruszać się w bardziej efektywny sposób, a nawet wykazać się większą twórczością w tańcu.
Jeśli zachowamy ciekawość, pozostaniemy wolni.
Na tych zajęciach, po rozgrzewce, zaproponuję kilka podstawowych ćwiczeń na podłodze (floorworkowych), poeksplorujemy też narzędzia improwizacji, ćwiczenia z kontaktu, a także nauczymy się kilku podnoszeń, skupiając się na delikatnym podnoszeniu i miękkim lądowaniu.
Wszystko to pomoże nam odkrywać nowe sposoby nawiązywania i utrzymywania kontaktu z samym sobą oraz z innymi tancerzami.
TERE WIĘCKO
DE/PL
(onx)
Multidyscyplinarna, neuroróżnorodna i kłirowa osoba artystyczna. Swój stan zamieszkania określa mianem wielodomności, facylituje, uczy i działa aktywistycznie w Szczecinie i Berlinie pracując na styku tańca i sztuk wizualnych oraz projektów zaangażowanych społecznie i klimatycznie. Ukończyłx Akademię Sztuk Pięknych UMK w Toruniu. W swojej pracy łączy muzykę, improwizację kontaktową, performance, fotografię, tekst i sztuki wizualne, traktując ciało jako medium komunikacji ze światem – także pozaludzkim. Współorganizuje wydarzenia (“in_tacz!”, Kłirowy Dżem, Soft Cure Jam) i uczy IK jako formy miękkiego oporu. W 2022 roku odbyłx półroczną rezydencję taneczną CI@50 w Oberlin College w Ohio. Obecnie pracuje nad rozwijaniem różnych form troski poprzez sztukę wraz z kolektywem Garden, tworzy muzykę do dżemów, fotografuje i kwestionuje przestrzenie kontaktowe i somatyczne uważając je za sfery polityczne. Masuje intuicyjnie i w technice jogicznego masażu tajskiego. Marzy o stworzeniu Domu Regeneracji dla osób w kryzysie i bardziej sprawiedliwym, zdekolonizowanym świecie.
fot. Aleksander Ludwiński
Czy pływanie w improwizacji kontaktowej rozpuszcza też odpowiedzialność?
To propozycja dyskusji w formacie dżemu inspirowanej formą rozmowy Kitchen Table Discussion w której publiczność świadkuje odbywającej się w centrum wydarzenia wymianie pomiędzy kilkoma osobami. Celem będzie skonfrontowanie się z tym, co wypływa na powierzchnię, gdy do przestrzeni wkracza głos.
Na początku umawiamy się na przestrzeganie wspólnych zasad, a osoby, które w danym momencie są wokół, dostają narzędzia do interwencji, gdy na parkiecie robi się za gorąco. Główną zasadą jest, że głos może zabrać każda osoba na tych samych warunkach, ustawiając się w poczekalni, a nad przestrzeganiem zasad czuwają wyznaczone do tego osoby moderujące. Reszta, tak jak i na dżemach kontaktowych, pełni w tym czasie rolę słuchaczx i świadkx.
Punktem wyjścia do dyskusji będzie pytanie o współodpowiedzialność i jej rozmywanie w przestrzeniach IK, które (przynajmniej u źródła) miały być wolne od hierarchii i były oddolnym działaniem, które zaczęło się od grupy znajomych tancerzy_erek. Jak sytuacja wygląda teraz gdy można tańczyć IK praktycznie na każdym kontynencie i gdy rozrasta się tzw. społeczność kontaktowa? Jakimi prawami się rządzi, czego (nie) jesteśmy świadomx i co chce wybrzmieć i zostać usłyszane? W przestrzeni, w której bardziej prawdopodobne, że będziesz w fizycznym kontakcie z obcymi sobie osobami niż zamienisz z nimi jedno zdanie, co się dzieje z tym co niewypowiedziane? Czy faktycznie się rozpuszcza, ewaporuje czy osiada na dnie albo wylewa się przy innych okazjach? Czy bycie w kontakcie z ciałem ma szansę coś zmienić w naszych rozmowach? Czy taniec staje się przestrzenią eskapizmu i powielania schematów społecznych gdy nie zabiera głosu w sprawach politycznych? Wprowadzając elementy ruchowe i przełamując standardowy sposób prowadzenia dyskusji, spróbujemy dotknąć potencjalnie antagonizujących tematów i niekoniecznie odpowiadać na pytania, ale wyjąć na powierzchnię słowa i myśli, których nie mamy szansy usłyszeć na parkiecie.
Filip Wencki
PL
Pedagog i oddany praktyk technik improwizacji oraz kontakt improwizacji, artysta kinetyczny i wizjoner ruchu. Od wielu lat zgłębia sferę komunikacji somatycznej i jej wielowymiarowe aspekty, zarówno w kontekście performatywnym, jak i rozwoju osobistego. Jako współzałożyciel Teatru Linia Nocna odgrywa kluczową rolę w eksploracji ekspresji fizycznej poprzez sztuki performatywne. Wcześniej był kluczowym członkiem międzynarodowej grupy badawczej zajmującej się teatrem ruchu, znanej jako The Bridge of Winds, pod kierownictwem Odin Teatret. Od prawie dwudziestu lat Filip jest głęboko zanurzony w świecie improwizacji ruchowej, tańca i technik teatru fizycznego. Jego twórcza podróż obejmuje reżyserię, występy i dzielenie się swoją wiedzą na całym świecie. Miał zaszczyt pracować i uczyć między innymi w takich krajach jak Ukraina, Hiszpania, Włochy, Czechy, Dania, Szwecja, Francja, Niemcy, Kolumbia, Meksyk, Tajlandia i wiele innych.
DŁUGI DŻEM
Wprowadzenie
Chciałbym zaoferować warsztat połączony z dyskusją na temat kultury zgody jako wprowadzenie do długiego dżemu kontakt improwizacji. W kulturze zgody interesuje mnie poszerzanie wspólnego pola tańca oraz wczesne wyłapywanie sygnałów zamrożenia w sobie i w innych. Będziemy mieli okazję eksplorować zgodę nie jako jednorazową decyzję, lecz jako dynamiczny proces, zmieniający się w czasie i w ruchu. Wspólnie będziemy przyglądać się temu, jak obserwować swoje „tak” i „nie”, jak rozpoznawać momenty zawężenia, dezorientacji lub zatrzymania oraz jak reagować, zanim zamrożenie pogłębi się w tańcu. U siebie i u innych. Spróbujemy rozwijać wrażliwość na subtelne sygnały płynące z ciała: zmiany napięcia, oddechu, tempa czy uwagi. Ważnym elementem będzie praktyka zauważania tych sygnałów wcześnie i traktowania ich jako informacji, a nie problemu. Takie podejście będzie wspierać regulację, poczucie bezpieczeństwa i większą swobodę improwizacji. Wprowadzenie stworzy fundament dla dżemu opartego na uważności, elastyczności, trosce o siebie oraz innych a jednocześnie mam nadzieję zbuduje bezpieczeństwo we wspólnym odkrywaniu nieznanego.
KSENIA OPRIA
UA/PL
Urodzona w Kijowie, obecnie mieszka w Warszawie, studiowała w Finlandii, związana z Izraelem. Ksenia jest tancerką KI, praktykującą metodę Ilan Lev oraz facylitatorką ruchu, która w swojej pracy wykorzystuje praktyki somatyczne. Jest kuratorką i producentką wydarzeń opartych na pracy somatycznej dla osób z różnych środowisk, eksperymentuje z samoorganizującymi się strukturami. Uczestniczy w projekcie Moving-into-Soft-Skills.
Kontakt Improwizacja była i jest dla mnie źródłem doświadczeń, nauki i praktyki. Ostatnio zafascynował mnie sposób, w jaki ruch tworzy formy i wzory. Niewidzialna architektura życia.
DŁUGI DŻEM
Underscore
Underscore to mapa tańca – płynna, przestronna, pełna nieodkrytych zakątków. Przez wiele lat kształtowała ją Nancy Stark Smith, jedna z prekursorek kontakt improwizacji. Dziś Underscore zaprasza nas do wspólnej przestrzeni skupienia, gdzie poruszamy się zarówno w solo, jak i razem, przechodząc od bezruchu, poprzez doznania i ciekawość do radosnej energii bycia razem.
Posłuchaj jak Nancy opowiada o praktyce: https://www.youtube.com/watch?v=oOGLMZdm2uA
Struktura ta wspiera szeroki zakres doświadczeń – od subtelnych, wewnętrznych krajobrazów po pełne energii tańce grupowe. Jest żywa w danej chwili, za każdym razem rozwijając się inaczej.
Zaczniemy od 45-minutowego wprowadzenia, które pozwoli nam delikatnie zanurzyć się w języku, symbolach i fazach Underscore. To „omówienie” pomoże nam wspólnie wkroczyć w tę praktykę, niezależnie od tego, czy jesteś nowicjuszem, czy powracasz z nowym spojrzeniem.
Wydarzenie jest otwarte dla gości spoza Długiego Dżemu.
Daniel Rojasanta
CO
Multidyscyplinarny artysta sceniczny urodzony w Kolumbii, posiadający dziesięcioletnie doświadczenie w nauczaniu KI i somatyki na całym świecie. Po współtworzeniu pierwszej społeczności Kl w Hangzhou w Chinach odbywał liczne trasy po całym świecie, prowadząc warsztaty i laboratoria poświęcone somatyce, performansowi i kontakt improwizacji w Japonii, Chinach, Korei Południowej, Tajlandii, Stanach Zjednoczonych, Rosji, Ukrainie, Polsce, Niemczech, Kolumbii i Egipcie. Swoje występy i nauczanie łączy z muzyką na żywo oraz teatrem fizycznym, którego sztuki uczył się w Korei Południowej w zespole teatralnym Georipae. Uczył się również butoh u japońskiego mistrza Katsury Kana (桂勘) oraz taichi w Szanghaju u mistrza Zhou ZhongFu (周中福). Występował we współpracy z Contact HZ, a także w spektaklach taneczno-teatralnych stworzonych przez The ASK z Szanghaju, grupę teatralną Teatre Animal z Hiszpanii oraz zespół taneczny Ingrid Olterman Dans ze Szwecji, występując na India Art Fair w New Delhi, w Myriang Village Theater w Korei Południowej, w Narodowym Wielkim Teatrze w Pekinie oraz w Power Station of Art podczas Biennale Sztuki w Szanghaju. Jego praktyka performatywna jest zakorzeniona w improwizacji kontaktowej, z elementami teatru, poezji i muzyki. Obecnie pracuje nad nowym solowym spektaklem teatru fizycznego: ENSÕ.
Olga Skrzypek
PL
Artystka multidyscyplinarna i facylitatorka związana z praktyką kontakt improwizacji od 9 lat. Studiowała rzeźbę i rysunek na Akademii Sztuk Pięknych, tworzy muzykę do jamów improwizacyjnych i aktywnie współtworzy środowisko tańca improwizowanego. Prowadzi warsztaty, facylituje jamy i laboratoria partneringowe skupione na uważności, dialogu w ruchu oraz pracy z ciężarem, pracy z głosem i dźwiękiem. Członkini kolektywu Oddaj Ciężar, absolwentka kursu choreografii eksperymentalnej w Centrum w Ruchu.
W graniu na dżemach interesuje ją tworzenie krajobrazu dźwiękowego, który będzie wspierał to, co dzieje się na sali. Podążanie za kompozycją, rytmem i energią jaką wytwarzają poruszające się osoby. Przechodzenie pomiędzy rolą osoby obserwującej, będącej muzyczką i fizyczną uczestniczką dżemu. Interesuje ją też praca z tekstem i momenty ciszy.
Katarzyna Tekielska
PL
Absolwentka klasy altówki Akademii Muzycznej im. St. Moniuszki w Gdańsku oraz Koninklijk Vlaams Conservatorium w Antwerpii. Gra również na skrzypcach, śpiewa i komponuje własną muzykę. Brała udział zarówno w koncertach muzyki klasycznej, jak i tych związanych z innymi gatunkami muzycznymi. Współpracowała z zespołami, takimi jak The Frozen North (post rock), Ba Bu (autorskie aranżacje coverów na 3 głosy i looper) oraz z Emmą Bonnici (folk, pieśni tradycyjne).
Na swojej ścieżce spotyka się też z artystami z innych dziedzin sztuki – tworzy muzykę do spektakli tańca (cykl performansów 'Po-łączeni’/Fundacja Sztuka Ciała), inspirowaną malarstwem, rzeźbą. W 2014 r., w Muzeum Sztuki Nowoczesnej, zaprezentowała wraz z grupą artystów niezależnych, cykl koncertów, w których słychać echo wystawy rzeźbiarki Marii Bartuszovej. W 2015 r. stworzyła muzykę do słuchowiska opartego na „Podróży zimowej” St. Barańczaka (Studium Teatralne), a w 2017, wraz z Dominiką Jarosz, muzykę do koncertu inspirowanego obrazem Angeliki Kauffmann „Ariadna opuszczona przez Tezeusza” (przy wystawie jednego obrazu, Łazienki Królewskie). Regularnie łączy się z tancerzami, tworząc muzykę na żywo pod improwizacje.
Obecnie pracuje nad materiałem solowym. Pasjonuje się muzyką wokalną baroku, którą zgłębia pod okiem i uchem dr Agnieszki Budzińskiej Bennet.
Klara Łucznik
PL/UK
Klara specjalizuje się w byciu pomiędzy: pomiędzy sztuką a nauką, pomiędzy tańcem a psychologią, pomiędzy ucieleśnieniem a uciekającymi myślami, pomiędzy improwizacją a potrzebą struktury.
Zaczęła od studiowania fizyki teoretycznej, praktykuje fizyczność w ruchu. Posiada dyplomy magistra psychologii i magistra sztuki w dziedzinie choreografii i teorii tańca. Obroniła doktorat na pograniczu psychologii i sztuk performatywnych o twórczości i flow (poczuciu przepływu) w tanecznej improwizacji grupowej (University of Plymouth, UK), członkini Institute for Study of Somatic Communication, kierowanego przez Nitę Little. Przez ostatnie kilka lat prowadziła badania empiryczne i ucieleśnione nad rolą kontaktu z naturą.
Obecnie, z potrzeby rozsądku i spójności, wróciła do badań nad tańcem: ucieleśnioną komunikacją, rolą dotyku i przyglądaniem się, jakie pozytywne skutki uboczne przynosi nam taniec, a wszczególności improwizacja.
W międzyczasie organizuje przestrzenie dla tańca: kuratorka Warsaw CI Flow, Laboratoriów Ruchowych w MIKu, współorganizatorka działań KI w Totnes, UK. Swoją pasję dla improwizacji grupowej konsoliduje w cyklu warsztatów Robiąc Miejsce.
Zdjęcie: Inna Arya Pavlichuk
Michał Ratajski
PL
Choreograf, tancerz, pedagog, mentor i coach. Od ponad 30 lat prowadzi badania i praktykę w obszarze świadomego ruchu, tańca i teatru, łącząc sztukę z rozwojem osobistym oraz pracą z ciałem w relacjach międzyludzkich.
Twórca autorskiej metodologii pracy z ruchem I_GO_SYSTEM (IGS), rozwijanej na styku tańca, improwizacji i procesów rozwojowych.
Wykładowca akademicki na kierunku Choreografia i techniki tańca w Akademii Muzycznej w Łodzi, gdzie od 7 lat prowadzi zajęcia z Kontakt Improwizacji w ujęciu IGS. Dwukrotny beneficjent stypendium Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego na prowadzenie badań nad metodologią I_GO_SYSTEM.
Założyciel Teatru Tańca KIJO, współtwórca ogólnopolskiego projektu Akademia Kontakt Improwizacji (AKI) oraz twórca Festiwalu Tańca, Muzyki, Improwizacji i Kontaktu – FRU. Producent, reżyser i choreograf spektakli oraz wydarzeń performatywnych.
Prowadzi warsztaty i projekty artystyczno-rozwojowe w Polsce i za granicą.
WARSZTAT PRZEDFESTIWALOWY
“Cała prawda” o Partnerowaniach w Kontakt Improwizacji
Kiedy powiem: „zrób proszę 7 kroków” – raczej nie potraktujesz tego jako wyzwania, bo przecież wiesz jak to robić – prawda?
Kiedy do Twojej konstrukcji nagle dodamy 70 kg? Czy te same 7 kroków przyjdzie Ci równie swobodnie?
Konstrukcja ciała, ciężar oraz biomechanika ludzkiego organizmu mają kluczowe znaczenie w partnerowaniach w Kontakt Improwizacji. Jak świadome zarządzanie osobistą architekturą ciała przekłada się na zdolność współpracy z ciężarem drugiej osoby?
Podczas warsztatu przyjrzymy się właściwościom ciała, prawom fizyki oraz temu, na ile nasz umysł wspiera – lub ogranicza – odkrywanie możliwości ruchowych w tańcu.
Wbrew pozorom partnerowania nie są skomplikowane. Trudności najczęściej pojawiają się w wyniku braku zrozumienia mechanizmów ciała, deficytu praktyki oraz niewystarczającego przygotowania fizycznego, by móc „brać na siebie” więcej niż zazwyczaj. Nie bez znaczenia są również emocje towarzyszące partnerowaniom – oraz narracje, jakie buduje nasz umysł wokół pracy z ciężarem drugiej osoby.
W myśl metodologii I_GO_SYSTEM przyjrzymy się zasobom tercetu: Ciało – Umysł – Emocje. Jednocześnie fundamentem warsztatu będzie fizyka oraz próba jej praktycznego okiełznania poprzez konkretne zadania ruchowe.
Praktyka będzie rozwijać się progresywnie: od zrozumienia osobistej biomechaniki ciała i jej zarządzaniem w przestrzeni, partnerowań blisko ziemi (poziom 1), poprzez struktury oparte na wielu punktach podparcia (poziom 2), aż po partnerowania w pozycji stojącej (poziom 3). Jeśli poziom grupy i czas na to pozwolą, pojawią się również formy pracy z nieco bardziej poderwanym do lotu ciężarem. Niezbędnym elementem przygotowania będzie także wiedza i praktyka bezpiecznego upadania i rolowania.
Czekają nas trzy trzygodzinne warsztaty. Dziewięć godzin to za mało, by w pełni opanować partnerowania – ale wystarczająco, by zmienić nastawienie i odkryć ścieżkę pracy, która przy regularnej praktyce prowadzi do systematycznego progresu.
Poziom: open level dla osób z minimum podstawowym doświadczeniem w kontakt improwizacji.
TOMASZ DOMAŃSKI
PL
Tomasz – tancerz, performer, pedagog. Uczy kontakt improwizacji i partneringu, facylituje jamy, prowadzi warsztaty dla dorosłych i młodzieży. Od siedmiu lat współtworzy kolektyw performatywny Szur-Sure oraz grupę partneringową Oddaj Ciężar.
W kontakt improwizacji interesuje go eksplorowanie nieskończonej ilości możliwości ruchu oraz elementów, które na ten ruch wpływają. Są to między innymi relacja z partnerem, intencja, świadomość ciała, uwaga oraz budowanie głęboko zakorzenionego zaufania do swojego ciała. W tym ostatnim najwięcej uwagi poświęca miękkości i spokojowi ciała w pozycjach odwróconych.
Paulina Święcańska
PL
Absolwentka Państwowej Szkoły Muzycznej I i II stopnia (rytmika) oraz studiów z animacji kultury, kulturoznawstwa, kinetografii R. Labana, zarządzania kulturą i produkcji teatralnej. Ukończyła także zarządzanie projektami w SGH.
Zdobywała doświadczenie na międzynarodowych festiwalach i coachingach w Europie, Izraelu, Brazylii, Indiach, USA, Japonii i innych krajach. Jako choreografka stworzyła ponad 20 autorskich spektakli, prezentowanych na polskich i zagranicznych festiwalach. Dwukrotna stypendystka MKiDN, nagradzana przez Instytut Muzyki i Tańca oraz Art Stations Foundation. Autorka tekstów i prelegentka międzynarodowych konferencji o tańcu.
Zaangażowana w animację kultury w Warszawie – była kuratorką tańca na Festiwalu Re:wizje (2008–2012), współorganizowała Warszawską Scenę Tańca (2014–2016) i zainicjowała Warsaw CI Flow (pierwszy festiwal kontakt improwizacji w Polsce). Dyrektorka Centrum Sztuki Tańca (2016–2019), pomysłodawczyni Centralnej Sceny Tańca (2020–2025).
Prezeska Fundacji Artystycznej PERFORM. Zrealizowała trzy filmy tańca i wydała sześć publikacji naukowych. W pracy wykorzystuje kontakt improwizację, ruch autentyczny, body work i inne techniki. Od 2019 roku zajmuje się malarstwem intuicyjnym Vedic Art., pouringiem i naurografiką, od 2023 roku jest nauczycielką I stopnia Vedic Art.
